Ali İhsan Doğan

Ali İhsan Doğan

Görünüm

Dün, Bugün, Yarın 

   Bugün sahip olduklarımızın neredeyse hiçbirinin olmadığı, dünyadan bihaber yaşadığımız çocukluğumuzun 1960’lı yılları ne güzeldi.

    Cumhuriyetin kuruluş coşku ve heyecanı çoktan bitmiş, savaşların ve paylaşımların ardından dünyada yeni bir düzen kurulmuş olsa da, Anadolu’da kurtuluş savaşı ve yeni Cumhuriyet’in türküleri yankılanmaya devam ediyordu.

          İZMİR’İN DAĞLARINDA ÇİÇEKLER AÇAR….

          ÇIKTIK AÇIK ALINLA ON YILDA HER SAVAŞTA….

          VURUN ANTEPLİLER NAMUS GÜNÜDÜR…..

          ANKARA’NIN TAŞINA BAK….

          ORDA BİR KÖY VAR UZAKTA….

    Yarıdan fazlası köylü, kasabalı olan toplumun kurtuluş, uyanış, kalkınma ve aydınlanma türküleriydi bunlar. Savaşlardan, yokluk ve yoksulluklardan bitip tükenmiş olan bir toplumun kısa sürede, dev adımlarla yeniden yaratılma destanlarıydı her biri.

    Topraktan bereket, eğitimden, okullardan istikbal devşirme heyecanı ülkenin dört bir yanında yükseliyordu.

    Cehalet, yokluk ve yoksulluğa karşı savaş henüz sonuçlanmamış olsa da evlerde mutluluğun ve huzurun bacası gittikçe daha yoğun tütüyordu. Yarına, geleceğe dair yeni hayaller ve umutlar yeşeriyordu.

    Sonraları  her şey değişti…

    Şehirlerin, ülkelerin varoşlarına, umut tacirlerinin açtığı yollardan korkarak, ürkerek akın, akın göçler başladı, köyler boşaldı. Bir yanda İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa…diğer yanda Frankfurt, Köln, Hamburg, Berlin…

    Yeni işgalcilerin sermayesi ile siyasilerin vaat ettiği sahte cennetlere giden yolculukta toplum dört bir yana savruldu, bölündü parçalandı.

    Düze, şehre inen eşkiya rant  toplarken, gurbetçiler Almanya’daki, Fransa’daki beylerin kapılarında kaybettikleri mutluluğu yeniden yakalayabilmenin çabası içindeydiler. Kendileriyle birlikte, yeni nesil çocukları da kör karanlıklarda yitirilen umutların ardından çaresiz sürüklenmekteydiler.

    Gurbetçilerin “ Alın yazısı “ Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın ezgili dizelerine de yansımıştı :

    “                     Nasıl geçtin de

          boz bulanık sellerden ?

                          Haberim mi aldın

          esen yellerden ?

                           Yadigar mı da geldin

           bizim ellerden ?  

                           Gül-ü reyhan gibi

            koktun birader

                           Gül-ü reyhan misali

            koktun birader

            Gün ışır ışımaz,

            alın yazımız  parlar,

            Ne alın yazısı, el yazısı be !

            Sökemeyiz ki biz,ilkokul

            aydınlığı bile gösterilmeyenler

            Biz, pis yöneticilerin mutsuz

            kişileri,

            Süpürürüz yaban ellerin

            sokaklarını; pis el, pis yürek !

            Sığmazken atalarımız

            güne, yarına,

            Düşmüşüm ben, düşmüşüm ben

            el kapılarına

            Daha üçyüz yıl önce,

            omuzlarımızda gök yarısı

            bayraklar

           Eğilirdi bu ülkelerin burçları

           uygarlığımıza,

           Şimdi ta Bünyan’daki üç çocuk,

            ağızları açlıkla büyümüş

           Şimdi ta Ereğli’deki dört çocuk,

           gözleri açlıkla iri iri

           Alır karanlıklar ardından

            gönderdiğim kara lokmasını

           Sığmazken atalarımız

           güne, yarına,

           Düşmüşüm vay, düşmüşüm ben

           el kapılarına

            Ne duruyoruz be kardeş, aylık

            bin yeşil mark

            Varalım dağılalım kartal

            Anadolu’dan yeryüzüne

            Beyler altın uykularından

            uyanmak üzere, haydi

             yollarını temizleyelim

            Al güneşten bile utanmadan;

            pis el, pis yürek

            Sığmazken atalarımız

            güne, yarına

            Düşmüşüm vay, düşmüşüm ben

            el kapılarına  “

 

    Kardeş kavgaları, ölümler, idamlar, peş peşe gelen darbeler ve değişen iktidarlarla geçen yıllarda, mutluluklar ve umutlar ‘ Zümrüd-ü Anka ‘ kuşunun kanatları arasında yok olup gitti.

    Arayış daha ne kadar sürecek ?

    Kimbilir, belki birgün insanlık; kırıla, döküle, yedi dipsiz vadiyi aşarak çok azlarının ulaştığı Kaf dağının ardındaki Zümrüd-ü Anka’ya giden kuşlar misali, gerçek umudun, gerçek kurtarıcının kendileri olduğunu anlayıp yeniden birbirlerine sarılacaklardır.

Bu yazı 3760 defa okunmuştur .

Son Yazılar