Bağdan dünyaya uzanan üzümün serüveni

Manisa’da Bağcılık Geleneği: Alaşehir Üzüm Bağlarından Dünya Pazarlarına

Manisa’nın Alaşehir ilçesinde, bağ bozumu heyecanı dorukta! Ülkemiz, asmanın gen merkezlerinden biri olmanın yanı sıra köklü bir bağcılık geleneğine sahip. Manisa, kuru ve sofralık üzüm üretiminde ülke lideri konumunda bulunuyor. Bölgede onlarca farklı üzüm çeşidi yetişse de bağların yüzde 90’ında Sultaniye çekirdeksiz üzüm hakim.

Üzüm bağlarında çalışma, sabahın erken saatlerinde hava sıcaklığı nedeniyle başlıyor. Üzüm salkımları özenle toplanıp sepetlere yerleştiriliyor. Bağdan çıkan üzümlerin büyük bir kısmı sofralık olarak tüketilirken, bir kısmı da kurutularak dünyanın dört bir yanına gönderiliyor.

Kurutmalık üzüm için özel olarak yetiştirilen bağlardan özenle toplanan üzümler, kurutulabilmesi için özel bir karışıma batırılarak güneşte kurutuluyor. Eğer ihraç edilecekse, kooperatif tesislerinde işlenip paketleniyor. Alaşehir üzümleri dünyanın dört bir yanına ihraç edilerek bölge ekonomisine katkı sağlamanın yanı sıra Türkiye’nin tarımsal ihracatında önemli bir konuma sahip.

Türkiye’de kurutmalık üzümün yüzde 85’i, sofralık üzümün ise yüzde 20’si Manisa’da üretiliyor. Kuru üzüm üretimi, şehrin en önemli tarımsal gelir kaynağını oluşturuyor. Manisa, yıllık yaklaşık 250 bin ton kuru üzüm ihracatı gerçekleştiriyor.

Manisa’da bağcılık tarihi oldukça köklü. Anadolu’da bağcılık kültürü M.Ö. 3500 yılına kadar uzanıyor. Arkeolojik kazılardan elde edilen bulgular, Anadolu’nun dört bir yanında bağcılığın önemli bir geçim kaynağı olduğunu kanıtlıyor. Üzüm, Anadolu uygarlıklarının tarihinde her zaman önemli bir ticaret malı olmuş.

Tarihsel olarak Anadolu’da üretilen üzümler genellikle kuru veya yaş olarak tüketilirken, bir kısmı da pekmez, bulama, pestil, lokum ve köfte gibi farklı şekillerde değerlendiriliyordu. Manisa’daki bağcılık geleneği, geçmişten günümüze uzanan köklü bir miras olarak devam ediyor.